سفر را دوست دارم،اما نه در ازدحام...سفر پاییزی معرکه است...جایی که تو باشی و هیچ کس نباشد...با خودت در دیاری غریب خلوت کردن صفایی دیگر دارد...زل زدن به غروب دریا غربتی دلپذیر دارد.... اتشی برپا کنی و بامدادان به استقبال صبح بروی.....برای برخی سفر یعنی سبقت گرفتن وحشتناک در جاده و شتابان رفتن..جاده را ندیدن و مقصد دیدن....جیغ کشیدن در تونل...قلیان کشیدن درآلا

 خیلی از چیزهایی که موجب ازرده خاطرشدن یا حتی مایوس شدنمان می شود،برخی رفتارهای ممزوج با فرهنگ ماست.گاهی خود را در میان خیل عظیم ناهنجاری های فرهنگی ،تنها می بینم. این فرهنگ فعلی هیچ جاذبه یا حتی دلیلی برای افتخار ندارد.شاید بی فرهنگی لفظ مرتبط تری باشد.رفتارهای ترافیکی وحشتناک که اغلب کار به فحاشی یا قفل فرمان می کشد،فحاشی در استادیوم های ورزشی،حمله به

دوستی در هلند دارم که خاطرات جالبی تعریف می کرد.میگفت آن اوایل قصد رفتن به منزل دوستی در منطقه خلوت وآرامی از هلند را داشتم.هواتاریک بود و هنگام عبور از یک کوچه،قامت سگی بزرگ و و حشی که بی وقفه پارس می کرد را در جلوی یکی از خانه های کوچه یافتم.از شدت ترس قالب تهی کرده بودم.سگ اما جلو نمی امد.کمی که دقت کردم دیدم خطی قرمز جلوی در خانه کشیده شده و آن سگ نمی خو